شیشه کابینت

021-77895306

ترکیب ‌های شیمیایی تازهٔ شیشه کابینت یا روش‌های تازهٔ ساخت در آغاز در حجم کم و در آزمایشگاه انجام می‌شوند. مواد خام بکار رفته در آزمایشگاه با آنچه در تولید انبوه استفاده می‌شود متفاوت است چون در آزمایشگاه، قیمت در درجهٔ نخست توجه نیست.


آشپزخانه شیشه ایی

در آزمایشگاه مواد خام بسیار خالص تر اند و باید توجه داشت تا مواد خام با رطوبت هوا یا مواد شیمیایی پیرامون وارد واکنش نشوند (مانند اکسید فلزهای قلیایی یا قلیایی خاکی). بخار شدن مواد در هنگام ذوب کردن شیشه کابینت هم باید در محاسبات گزیدن مواد خام در نظر گرفته شود.

برای نمونه سلنیت سدیم چون دیرتر بخار می‌شود بر سلنیم دی‌اکسید ترجیح دارد. یا مواد خامی که سریع تر وارد واکنش می‌شوند از دیگرانی که آهسته تر واکنش می‌دهند مناسب تر اند، مانند آلومینیم هیدروکسید نسبت به آلومینا.

بوتهٔ ذوب از جنس پلاتین است تا باعث آلودگی مواد سازندهٔ شیشه کابینت نشود و با آن‌ها وارد واکنش نگردد. یکنواختی شیشه کابینت از راه یکنواختی مخلوط مواد خام بدست می‌آید برای این کار باید مخلوط مذاب را پیوسته هم زد و با شکستن و دوباره ذوب کردن مخلوط به این هدف دست یافت.

شیشهٔ بدست آمده را رها می‌کنند تا به آرامی سرد شود تا از شکستن چند بارهٔ آن در طول فرایند پیشگیری کنند.

اگر شیشه کابینت از موادی ساخته شود که تمایلی به شکل دهی شیشه کابینت دارند، از روش‌های پیشرفته تری برای سرد کردن شیشه کابینت بهره می‌برند تا به فرایند سرعت دهند.برای نمونه از روش معلق سازی استفاده می‌کنند در این روش هنگامی که شیشه کابینت در یک جریان گاز شناور است آن را سرد می‌کنند. در روش دیگر، شیشهٔ مذاب را میان دو سندان فلزی له می‌کنند (pressing) همچنین گاهی شیشهٔ مذاب را از میان غلطک رد می‌کنند.

قدیمی ترین طریقه ساخت شیشه‌های مسطح به روش ریخته گری می‌باشد. این روش در حدود ۴۰۰ سال پیش برای نخستین بار در فرانسه پیشنهاد گردید. شیشه کابینت مذاب را روی سینی ‌های بزرگ لبه داری می‌ ریزند که این سینی از جنس مس یا فولاد بوده و کف آن کاملاً مسطح می‌باشد. مواد مذاب را به وسیله غلطک پهن می‌کنند.

 

 

شیشه ی کالکوژنی چیست؟

شیشه‌های کالکوژنی پایهٔ ساخت لوح فشرده ویرایش‌ شونده است.برخی شیشه ‌ها که به فراوانی تولید می‌شوند و البته شیشه ‌های سیلیکاتی جزء آن‌ها نیست، دارای ویژگی‌ های فیزیکی و شیمیایی ویژه‌ای اند که برای کاربرد آن ‌ها در شبکه‌ های ارتباطی مانند فیبر نوری و دیگر روش‌های ذخیرهٔ داده مناسب است. از آن جمله می‌توان به شیشه ‌های فلوئوریدی، آلومینوسیلیکاتی، فسفاتی، بُراتی و کالکوژنی اشاره کرد.


 سه دسته مادهٔ سازنده برای شیشه‌های اکسیدی وجود دارد: سازنده‌های شبکه، مواد میانی و اصلاح کننده‌ها. سازنده‌های شبکه (سیلیس، بور، ژرمانیم) می‌توانند شبکه‌ای از پیوندهای شیمیایی که همگی به هم مرتبط اند را درست کند. مواد میانی (تیتانیم، آلومینیم، زیرکونیم، بریلیم، منیزیم، روی) بسته به ترکیب شیشه کابینت می‌توانند هم به عنوان سازندهٔ شبکه و هم به عنوان اصلاح کننده رفتار کنند. اصلاح کننده‌ها (کلسیم، سرب، لیتیم، سدیم، پتاسیم) به عنوان اصلاح کننده ساختار شبکه رفتار می‌کنند. آن‌ها معمولاً به صورت یون ارائه می‌شوند و جاهایی که پیوند اکسیژن با اتم برقرار نشده را با پیوند کوالانسی جبران می‌کنند و ارتباط را برقرار می‌کنند. آن‌ها یک بار منفی نگه می‌دارند تا با بار مثبت یون همسایه خنثی شود. برخی عنصرها می‌توانند چندین نقش داشته باشند برای نمونه سرب هم می‌توانند سازندهٔ شبکه باشد (Pb۴+ بجای Si۴+) و هم اصلاح کننده.