Menu

آینه ساتینا (مات)

انسان زمانی متوجه خواص شیشه شد که برای اولین بار با گدازه های آتش فشانی سرد شده بر روی زمین مواجه شد . ماده ی اصلی این گدازه های سرد شده را سیلیکات تشکیل می داد . سیلیکات همان عنصر پایه و اصلی است که در تمامی انواع شیشه وجود دارد . انسان های اولیه با تراش دادن و صیقل دادن این گدازه های سرد شده توانستند سلاح و اشیای تزیینی زیادی به وجود بیاورند و این اولین تجربه ی بشر در زمینه ی استفاده از شیشه بود . 

این شیشه های طبیعی به علت اینکه انسان در ساخت آن هیچ نقشی نداشت و کاملا برآمده از دل طبیعت بودند،  دارای ناخالصی ها و عناصر متعددی بودند که باعث شده بود در رنگ های متنوعی دیده شود . به عبارت دیگر این شیشه ها شفاف بی رنگ نبودند .

پس از آن تمدن های باستانی اولیه توانستند صنعت شیشه را به وجود بیاورند و برای اولین بار شیشه توسط بشر ساخته شد . ظروف و اشیای تزیین اولین استفاده های بشر از شیشه بود تا اینکه دوران حکومت امپراتوری روم فرا رسید . 

عصری که صنعت شیشه را به طور کلی دچار تغییر و تحول کرد و شیشه برای اولین بار به دنیای معماری وارد شد . در این دوره شیشه های شفاف تر و دارای ابعاد بزرگتری ساخته شدند که معماران برای اولین بار از آن برای قسمت های پنجره ی ساختمان ها استفاده کردند. 

شیشه ماده ای سخت و شفاف بود . می توانست نور را به بهترین و کامل ترین شکل از خود عبور دهد و در برابر نوسانات دمایی محیط به عنوان یک عایق قوی عمل می کرد که مانع ورود سرما و گرما به داخل می شد . همچنین شیشه از ورود حشرات و جانوران موذی به داخل ساختمان جلوگیری می کرد و در برابر صدا یک عایق نسبتا قوی بود .